- Najlepsze wielodniowe trekkingi w Gruzji to trasa z Mestii do Ushguli w Swanetii (4 dni, noclegi w gościńcach), z Dżuty do Roszki przez przełęcz Czauchi (2 dni, ok. 3340 m n.p.m.) oraz z Omalo do Szatili przez przełęcz Acunta (5–6 dni, ok. 3430 m n.p.m., noclegi w namiotach).
- Trasa z Mestii do Ushguli to najłatwiejszy z wielkich trekkingów i jedyny, który większość piechurów pokonuje bez trudu i bez sprzętu biwakowego; Czauchi i Acunta to trudne trasy dla doświadczonych turystów.
- Sezon na wysokie przełęcze jest krótki: na przełęcze Czauchi i Acunta od połowy lipca do początku lub połowy września, w Swanetii od początku lipca do połowy września, a park Borjomi-Kharagauli i grzbiet między Imeretią a Raczą nadają się na trekking także późną wiosną i wczesną jesienią.
- Rejestracja u straży granicznej (bezpłatna, na posterunku w Girewi) jest potrzebna tylko na trasie z Omalo do Szatili; Jezioro Czarnej Skały leży tuż przy granicy z Dagestanem, więc miej przy sobie oryginał paszportu, a parki narodowe wymagają, by piechurzy zarejestrowali się w centrach obsługi turystów.
- Trekkingi z noclegami w namiotach – przez przełęcz Acunta, w Dżawachetii czy grzbietem z Imeretii do Raczy – są dużo łatwiejsze z końmi jucznymi i kucharzem; właśnie tak je organizujemy, jako prywatne wyjazdy w dowolnym terminie, dla grupy dowolnej wielkości.
Jeśli masz czas tylko na jeden wielodniowy trekking w Gruzji, wybierz trasę z Mestii do Ushguli: cztery dni, ok. 57 km, co noc rodzinny gościniec i przełęcz na wysokości ok. 2720 m n.p.m. Jeśli szukasz czegoś dzikszego, przełęcz Czauchi w dwa dni prowadzi z Kazbegi do Chewsuretii, a przejście przez przełęcz Acunta z Tuszetii do Chewsuretii to wielka wyprawa z namiotem na wschodnim Kaukazie. Listę uzupełnia siedem kolejnych tras, od wulkanicznych jezior Dżawachetii po leśne schroniska w Borjomi.
Ten poradnik porównuje wszystkie dziesięć tras według tych samych kryteriów: na podstawie danych z naszych własnych opisów szlaków i pięciostopniowej skali trudności, którą stosujemy przy każdej wędrówce i wycieczce. Poniżej znajdziesz tabelę porównawczą, osobny rozdział o każdej trasie, wskazówki, jak dobrać trekking do swojego doświadczenia, informacje o dojeździe na początek szlaku, pozwoleniach, sprzęcie i rzeczywistych zagrożeniach, a także szczerą ocenę, kiedy przewodnik i konie juczne są warte swojej ceny. Jeśli chcesz najpierw ogólnie poznać temat, zacznij od naszego poradnika o pieszych wędrówkach po Gruzji.
Porównanie najlepszych tras trekkingowych w Gruzji: dni, dystans, wysokość i trudność
Tabela zestawia dziesięć wielodniowych tras, które oceniamy najwyżej, mniej więcej od najbardziej znanych do najrzadziej uczęszczanych. Dystanse dotyczą całego standardowego wariantu; w praktyce zmieniają się o kilka kilometrów w zależności od miejsca startu i bocznych wypadów. Trudność podajemy według naszej stałej skali: 1 – łatwa, 2 – umiarkowana, 3 – wymagająca (5–7 godz. marszu dziennie, 700–1100 m podejść, przełęcze do ok. 3000 m n.p.m.), 4 – trudna (długie dni lub noclegi w namiotach, przełęcze powyżej 3000 m n.p.m., brody, odludny teren) i 5 – ekspedycyjna, czyli lodowce i liny. Żadna z tych tras nie ma poziomu 5.
| Trasa | Dni | Dystans | Najwyższy punkt | Trudność | Najlepszy sezon | Noclegi | Konie | Pozwolenie graniczne |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Z Mestii do Ushguli (Swanetia) | 4 | Ok. 57 km | Ok. 2720 m | 3 | Od początku lipca do połowy września | Gościńce | Tak: przeprawa przez rzekę i bagaże | Nie |
| Przełęcz Czauchi, z Dżuty do Roszki | 2 (lub 1 długi dzień) | Ok. 18 km | Ok. 3340 m | 4 | Od połowy lipca do połowy września | Namiot nad Jeziorami Abudelauri | Tak | Nie; kontrole paszportów na drogach w Chewsuretii |
| Przejście przez przełęcz Acunta, z Omalo do Szatili | 5–6 | Ok. 76 km | Ok. 3430 m | 4 | Od połowy lipca do początku września | Namioty, na obu końcach gościńce | Tak | Tak: bezpłatna rejestracja w Girewi |
| Dartlo, Kwawlo i Parsma (Tuszetia) | 2 | Ok. 22 km | Ok. 2250 m | 2 | Od lipca do połowy września | Gościńce | Tak | Nie (poniżej Girewi) |
| Jezioro Czarnej Skały (Lagodechi) | 3 | Ok. 40 km (źródła podają 38–48) | Ok. 2900 m | 4 | Od lipca do połowy września | Schronisko strażników parku lub namiot | Zapytaj w parku | Strefa przygraniczna: paszport i rejestracja w parku |
| Szlak św. Andrzeja (Borjomi-Kharagauli) | 4 | Ok. 54 km | Ok. 2640 m | 3 | Od czerwca do połowy października | Schroniska w parku lub namiot | Tak | Nie; obowiązkowa rejestracja w parku |
| Tobawarczchili, czyli Srebrne Jeziora (Megrelia) | 4 | Ok. 35 km | Ok. 2850 m | 4 | Od końca lipca do połowy września | Namioty | Tak | Nie |
| Jezioro Udziro z Gloli (Racza) | 2 | Ok. 22 km | Ok. 2820 m | 4 | Od połowy lipca do początku września | Namioty | Tak | Nie |
| Wulkaniczne jeziora Dżawachetii (od Abuli do Tabackuri) | 3 dni marszu | Ok. 53 km | Ok. 3090 m | 4 | Od lipca do połowy września | Namioty | Tak | Brak znanych wymogów; miej przy sobie paszport |
| Grzbiet Imeretia–Racza (z Drbo do Oni) | 3 dni marszu | Ok. 51 km | Ok. 2360 m | 4 | Od końca maja do początku lipca oraz od września do połowy października | Namioty, gościniec w Oni | Tak | Nie |
Rzucają się w oczy dwie prawidłowości. Po pierwsze, tylko trasę z Mestii do Ushguli, pętlę przez wsie Tuszetii i – przy dobrym planowaniu – Szlak św. Andrzeja można przejść z małym plecakiem, śpiąc co noc w łóżku. Po drugie, trasy przecinające główny grzbiet Kaukazu albo pasmo Abul-Samsari mają poziom 4, bo łączą przełęcz na wysokości bliskiej 3000 m n.p.m. lub wyższej z odludnym terenem i zwykle z noclegami w namiocie.
Z Mestii do Ushguli: klasyczny trekking w Swanetii
Trasa od wsi do wsi przez Górną Swanetię to trekking, o którym myśli większość ludzi, gdy mowa o wędrówkach po Gruzji. Cztery etapy po 10–18 km łączą Mestię z Żabeszi, Adiszi, Iprali i wreszcie z Ushguli, a suma podejść wynosi ok. 3100 m. Przechodzisz przez dwa trawiaste grzbiety z Tetnuldi przed sobą, trzeciego dnia przekraczasz w bród zasilaną przez lodowiec rzekę Adiszczala, wchodzisz na przełęcz Czchunderi (ok. 2720 m n.p.m.) naprzeciw lodospadu Adiszi, a potem idziesz w górę doliny Inguri do Czażaszi, którego wieże stoją pod Szcharą.
O całym trekkingu decyduje dzień 3. To najdłuższy etap, 7–9 godz., a zaczyna się od rzeki: woda sięga od kolan do ud, jest bardzo zimna i w ciągu dnia przybiera, dlatego z Adiszi wychodzi się najpóźniej o 7:30, a większość ludzi przeprawia się konno z miejscowym opiekunem koni za niewielką opłatą w gotówce. Reszta trasy to równy marsz bez trudności technicznych. Gościńce podają kolację i śniadanie, główny bagaż do większości wsi mogą przewieźć samochody, a tylko z Adiszi trzeba go przewieźć koniem albo samochodem 4x4. Każdy etap szczegółowo opisujemy w naszym poradniku o trekkingu z Mestii do Ushguli.
- Dni i dystans: 4 dni, ok. 57 km, +3100 m / −2400 m.
- Trudność: 3 z 5 – najłagodniejszy z trekkingów przez wysokie przełęcze, ale wciąż prawdziwa górska wędrówka.
- Sezon: od początku lipca do połowy września; pod koniec czerwca tylko wtedy, gdy na przełęczy stopnieje śnieg, a gościńce w Adiszi i Iprali zaczynają się zamykać mniej więcej po 5 października.
- Pozwolenia: nie są potrzebne; nie ma też opłaty parkowej.
- Mało czasu: podjedź samochodem z Mestii do Żabeszi i przejdź trasę w 3 dni.
Nasz ośmiodniowy „Trekking w Swanetii: Mestia–Ushguli” zaczyna się i kończy w Kutaisi, przed czterema dniami trekkingu dodaje rozgrzewkową wędrówkę nad Jeziora Koruldi, rezerwuje przeprawę konną i co rano przewozi twój bagaż. Jeśli zamiast marszu od wsi do wsi wolisz jednodniowe wędrówki z wygodnej bazy, „Tydzień trekkingowy w Swanetii” obejmuje Jeziora Koruldi, lodowiec Uszba nad Mazeri, przełęcz Guli na wysokości blisko 2950 m n.p.m. i lodowiec Szchara.
Trekking przez przełęcz Czauchi: z Dżuty w Kazbegi do Roszki w Chewsuretii
Przejście przez Czauchi jest krótkie, ok. 18 km, ale to najbardziej stroma przełęcz w tym zestawieniu. Z Dżuty, położonej na wysokości ok. 2150 m n.p.m. i jakieś 20 km od Stepancmindy, idziesz szeroką doliną w stronę postrzępionych turni Czauchi, a potem skręcasz w długi żleb pełen luźnych kamieni, który wyprowadza na siodło przełęczy (ok. 3340 m n.p.m.). Po drugiej stronie zaczyna się drobny, osuwający się piarg, który dalej przechodzi w łąkę nad Jeziorami Abudelauri; większość grup rozbija namioty nad Zielonym Jeziorem, na wysokości ok. 2600 m n.p.m. Następnego ranka odwiedzasz Białe Jezioro pod ścianą Czauchi i schodzisz do Roszki, kamiennej wsi w Chewsuretii.
Na północnej stronie przełęczy śnieg często leży do lipca i może wrócić już w październiku, dlatego bezpieczne okno to mniej więcej od połowy lipca do połowy września. Pozwolenie nie jest potrzebne, ale między ostatnim strumieniem pod przełęczą a jeziorami przez 3–4 godz. nie ma wody, na całym przejściu nie ma zasięgu, a z Roszki nie kursuje transport publiczny. W czerwcu 2025 r. droga dojazdowa do Dżuty została uszkodzona, więc zanim zaplanujesz start, sprawdź, dokąd mogą dojechać samochody.
- Dni i dystans: 2 dni, ok. 18 km, +1280 m / −1360 m; szybcy piechurzy przechodzą trasę w jeden dzień, w 8–10 godz.
- Trudność: 4 z 5 ze względu na wysokość przełęczy i sypkie zejście.
- Najlepsza rozgrzewka: dzień lub dwa wcześniej punkt widokowy nad lodowcem Gergeti albo dolina Truso.
- Logistyka: transport z Roszki zorganizuj przed wyjściem; do Tbilisi jedzie się stamtąd ok. trzech i pół godziny.
Nasz „Trekking w Kazbegi i Chewsuretii” wplata to przejście w dziewięciodniowy program: wędrówki aklimatyzacyjne nad Gergeti i doliną Truso, dzień na przełęczy z obozem z pełną obsługą nad jeziorami, a potem dwie noce w Szatili z wyjściem do wież Muco na szczycie urwiska. Wędrówki i wsie wokół Stepancmindy opisujemy w naszym poradniku o Kazbegi.
Trekking przez przełęcz Acunta: z Omalo w Tuszetii do Szatili w Chewsuretii
Tuszetii i Chewsuretii, które leżą obok siebie na północnym stoku Kaukazu, nie łączy żadna droga. Dawnym pasterskim przejściem jest przełęcz Acunta, siodło z piargu i długo zalegającego śniegu na wysokości ok. 3430 m n.p.m., a jej przejście to w Gruzji trekking przez dzicz w najczystszej postaci. Standardowy wariant liczy ok. 76 km i pięć dni marszu: najpierw z Omalo do Dartlo, potem w górę doliny Pirikiti Alazani, przez przysiółki z wieżami, takie jak Czeszo i Parsma, aż do Girewi, dalej w boczną dolinę Kwachidi, przez przełęcz Acunta na łąki Chidotani i wreszcie wzdłuż Andaki, obok Ardoti, do Muco i dalej do Szatili.
Dzień 4, przez przełęcz, to 8–10 godz. marszu po trawie, piargu i starym śniegu: wcześniej dwie przeprawy w bród przez potok Kwachidi, później długie zejście po sypkim terenie. W rejonie przełęczy przez cztery lub pięć godzin możesz nie trafić na żadne źródło wody, a między Parsmą a Muco telefony zwykle nie działają przez dwa lub trzy dni. W Tuszetii nie ma szpitala, więc poważny uraz oznacza śmigłowiec. Większość pasterzy i opiekunów koni opuszcza wysokie doliny do końca września, przez co realne okno zawęża się mniej więcej do okresu od połowy lipca do początku września.
Rejestracja na posterunku w Girewi
Ponieważ trasa biegnie blisko granicy z Rosją, każdy piechur musi przed dalszą drogą zarejestrować się u straży granicznej na jej posterunku w Girewi. Rejestracja jest bezpłatna, trwa zwykle ok. godziny i wymaga oryginału paszportu. Zachowaj otrzymany dokument, bo posterunek po stronie chewsurskiej sprawdza go ponownie. Trasę można przejść w odwrotnym kierunku, z Szatili, ale rejestracja nadal obowiązuje, a podejście na przełęcz jest z tej strony dłuższe i bardziej strome.
- Dni i dystans: 5 dni marszu i ok. 76 km w standardowym wariancie; nasza wersja rozkłada trasę na 6 dni marszu, ok. 85 km, z dodatkowym obozem koło Muco.
- Trudność: 4 z 5; pod względem odludności najtrudniejszy trekking w tym zestawieniu.
- Noclegi: gościńce w Omalo, Dartlo i Szatili, pomiędzy nimi namioty.
- Dojazd i powrót: na start potrzebny jest samochód 4x4 przez przełęcz Abano (ok. 2950 m n.p.m.), zwykle przejezdną od czerwca do pierwszych październikowych śniegów, a z Szatili wraca się kursującą latem dwa razy w tygodniu marszrutką albo zamówionym samochodem.
Nasz ośmiodniowy „Trekking Tuszetia–Chewsuretia przez przełęcz Acunta” korzysta z koni jucznych od Omalo do Muco: niosą one namioty, jedzenie i główny bagaż każdego uczestnika. Przez cztery noce w namiotach obozową kuchnię prowadzi kucharz, a rejestrację w Girewi załatwiamy za ciebie. Jeśli ktoś z twojej grupy woli jechać konno, niż iść pieszo, można dodać konia wierzchowego na całą trasę.
Dartlo, Kwawlo i Parsma: łatwiejszy trekking w Tuszetii
Nie każdy, kto kocha Tuszetię, chce przechodzić przez przełęcz na wysokości 3400 m. Dwudniowa pętla w dolinie Pirikiti prowadzi przez te same wsie z wieżami i dachami krytymi łupkiem, a ma poziom trudności 2. Z Dartlo podchodzisz ok. 350 m do Kwawlo – pierścienia ruin wokół odrestaurowanej wieży tuż nad dachami Dartlo – trawersujesz otwarte pasterskie zbocze, schodzisz do Czeszo nad rzeką i idziesz w górę doliny do Parsmy, gdzie nocujesz. Następnego dnia wracasz doliną do Dartlo; w sumie to ok. 22 km, z najwyższym punktem na wysokości blisko 2250 m n.p.m.
Poniżej Girewi pozwolenie nie jest potrzebne, ale w górnej części doliny patroluje straż graniczna, więc miej przy sobie paszport. W Parsmie jest tylko kilka miejsc noclegowych, więc zarezerwuj je z wyprzedzeniem. Weź też tyle lari, by wystarczyło na cały pobyt: w Tuszetii nie ma bankomatu. Pętla to też dobry sprawdzian przed przełęczą Acunta, bo pierwsze dwa dni tamtego trekkingu prowadzą tą samą doliną.
Łagodnym sposobem na poznanie regionu jest nasza „Wyprawa 4x4 do Tuszetii”: kierowca przewozi cię przez przełęcz Abano, a z Omalo, gdzie spędzasz trzy noce, idziesz do wież Keselo, przechodzisz do Szenako i Diklo i podchodzisz do Dartlo i Kwawlo, a jeśli chcesz, możesz też pojeździć konno.
Spokojne trekkingi pod namiotem: Dżawachetia, grzbiet Imeretia–Racza, jezioro Udziro i Tobawarczchili
Na tych czterech trasach w ciągu sezonu pojawia się zaledwie garstka zagranicznych turystów. Na żadnej nie ma po drodze gościńców – właśnie dlatego są tak puste – i wszystkie dają dużo więcej przyjemności, kiedy namioty, jedzenie i wodę niosą konie.
Wulkaniczne jeziora Dżawachetii
Wyżyny Dżawachetii na południu kraju leżą przeważnie na wysokości ok. 2000 m n.p.m. i w niczym nie przypominają Kaukazu: otwarte trawiaste przestrzenie, pola lawowe, płytkie jeziora i wygasłe wulkany pasma Abul-Samsari, którego najwyższy stożek, Didi Abuli, sięga ok. 3300 m n.p.m. Nasz wariant zaczyna się koło jeziora Parawani, prowadzi obok potężnych bazaltowych murów twierdzy Abuli nad jeziora Lewani, przekracza grzbiet Samsari na wysokości ok. 3090 m n.p.m., schodzi do dawnej kaldery i kończy się nad jeziorem Tabackuri – to ok. 53 km w trzy dni marszu. Na przełęczy śnieg może zalegać do lipca, pod koniec lata potoki wysychają, a cienia nie ma, więc konie niosą nie tylko obóz, ale i wodę. Wsie są w większości ormiańskie, a letni pasterze często mówią po azerbejdżańsku, dlatego to jedna z najbardziej zróżnicowanych kulturowo tras w kraju.
Z Imeretii do Raczy przez Skały Królowej Tamary
Długie trawiaste pasmo oddziela górną Imeretię od Raczy, a przecina je nieoznakowana trasa pasterskimi ścieżkami i otwartym grzbietem: ze wsi Drbo w gminie Saczchere do miasteczka Oni. Wolontariusze Transcaucasian Trail opublikowali wersję tego przejścia w 2022 r.; nasz trzydniowy wariant liczy ok. 51 km, a najwyższy punkt, ok. 2360 m n.p.m., osiąga pod Skałami Królowej Tamary nad Szkmeri, z widokiem na północ, na główny grzbiet Kaukazu. Dzień 1 to ok. 1300 m podejścia, a dzień 3 – ok. 1500 m zejścia do Oni. Ponieważ trasa prowadzi niżej, to nasz trekking na miesiące przejściowe: najlepiej od końca maja do początku lipca i ponownie we wrześniu oraz w pierwszej połowie października, kiedy wysokie przełęcze są pod śniegiem.
Jezioro Udziro i Tobawarczchili
W Raczy trasa z Gloli nad jezioro Udziro, górskie jeziorko na wysokości blisko 2800 m n.p.m., to trudne wyjście tam i z powrotem, ok. 22 km, z jedną nocą w namiocie i ok. 1650 m podejścia. Nie zapuszczaj się na północ poza kotlinę jeziora: górna dolina Rioni prowadzi ku przełęczy Mamisoni i granicy z Rosją. W Megrelii trekking nad Tobawarczchili, czyli Srebrne Jeziora, zaczyna się na łące Natipuru, do której dojeżdża się kilka godzin drogą dla samochodów 4x4 powyżej Muchuri, i w ok. cztery dni prowadzi pętlą przez przełęcze na wysokości blisko 2850 m n.p.m. do grupy wysoko położonych jezior. Na przełęczach pasma Egrisi śnieg często leży do drugiej połowy lipca, a jesienią wcześnie przychodzi zła pogoda, więc bezpieczne tygodnie to sierpień i początek września. Na żadnej z tych tras nie ma strażników ani rejestracji, więc zostaw swój plan u gospodarzy.
Trekkingi w parkach narodowych ze schroniskami: Lagodechi i Borjomi
Gruzińskie obszary chronione dokładają do listy dwie oznakowane trasy wielodniowe ze schroniskami strażników, obowiązkową rejestracją w centrum obsługi turystów i – w przypadku Borjomi – znacznie dłuższym sezonem niż na wysokim Kaukazie.
Trasa nad Jezioro Czarnej Skały w Lagodechi zaczyna się na wysokości ok. 550 m n.p.m. przy centrum obsługi turystów i prowadzi przez las bukowy na alpejskie łąki, do jeziora na wysokości ok. 2800 m n.p.m., na granicy państwowej z Dagestanem. Zajmuje trzy dni i liczy ok. 40 km, choć publikowane długości wahają się od 38 do 48 km, a suma podejść wynosi ok. 2850 m. Dzień 1 to długie, w większości suche podejście przez las, więc wyrusz z 3 litrami wody. Strażnicy parku wpuszczą cię na szlak dopiero po rejestracji w centrum obsługi turystów z kopią paszportu, a grzbiet patroluje straż graniczna, więc miej przy sobie też oryginał i nigdy nie przekraczaj działu wodnego.
Szlak św. Andrzeja przecina Bordżomsko-Charagaulski Park Narodowy w cztery dni i ok. 54 km: od posterunku strażników w Ackuri w wąwozie Borjomi, przez szczyt Samecchwareo (ok. 2640 m n.p.m.), do Marelisi po stronie Charagauli. Rejestrujesz się i rezerwujesz miejsca w schroniskach w centrum obsługi turystów parku w Borjomi, a biwakowanie na dziko poza schroniskami i wyznaczonymi miejscami jest zabronione. Sezon trwa od czerwca do połowy października, a pod koniec września kolory są wspaniałe, więc to najlepszy wybór na wielodniowy trekking, gdy wysokie przełęcze są zasypane śniegiem.
Który trekking w Gruzji jest dla ciebie?
Dobierz trasę do swojego doświadczenia, ochoty na biwakowanie i terminu, jakim dysponujesz, a nie tylko do zdjęć.
| Jeśli… | Wybierz | Dlaczego |
|---|---|---|
| Idziesz pierwszy raz na wielodniowy trekking | Z Mestii do Ushguli albo z Dartlo do Parsmy | Łóżko co noc, wsie co kilka godzin, bez pozwoleń |
| Masz dobrą kondycję i chcesz na krótkim wyjeździe pokonać jedną wielką przełęcz | Z Dżuty do Roszki przez przełęcz Czauchi | Dwa dni, ok. 3340 m, trzy godziny od Tbilisi |
| Masz doświadczenie i szukasz prawdziwej dziczy | Z Omalo do Szatili przez przełęcz Acunta | Pięć lub sześć dni, dwie odludne doliny, prawie bez zasięgu |
| Jedziesz z rodziną lub grupą o różnej kondycji | „Tydzień trekkingowy w Swanetii” albo „Wyprawa 4x4 do Tuszetii” | Jednodniowe wędrówki ze stałych baz, z łatwiejszymi wariantami w trudniejsze dni |
| Jedziesz w maju, czerwcu lub październiku | Grzbiet Imeretia–Racza albo Szlak św. Andrzeja | Niższe wysokości, wolne od śniegu, gdy przełęcze są zasypane |
| Masz już za sobą najsłynniejsze trasy | Wulkaniczne jeziora Dżawachetii albo Tobawarczchili | Inne krajobrazy i prawie żadnych innych piechurów |
| Chcesz na koniec napić się wina | Z Imeretii do Raczy albo Jezioro Czarnej Skały z Kachetią | Chwanczkara w Raczy, wino z kwewri w Kachetii |
Zanim zarezerwujesz wyjazd, zrób próbną wędrówkę w swojej okolicy. Przejdź ok. 15 km z 800 m podejścia; jeśli następnego dnia nogi chętnie powtórzyłyby ten wysiłek, trasa na poziomie 3 z małym plecakiem powinna ci odpowiadać. Na poziom 4 potrzebujesz kilku takich dni z rzędu, trochę wprawy w chodzeniu po piargach i pewności siebie w zimną, mokrą pogodę. Na nasze trekkingi zabieramy dzieci w każdym wieku; młodszym piechurom zwykle proponujemy ścieżki między wsiami Tuszetii albo bazę w Swanetii z jednodniowymi wędrówkami, a tempo dostosowujemy do twojej rodziny.
Logistyka: sezony, dojazd na szlak, pozwolenia i pieniądze
Kiedy trasy są otwarte
Na przełęczach głównego grzbietu śnieg zwykle znika na początku lipca i może wrócić jeszcze przed końcem września. Najspokojniejsze tygodnie przypadają zwykle między końcem sierpnia a połową września, kiedy rzeki niosą mniej wody niż w lipcu, a sierpniowe tłumy już się przerzedziły. Szczegóły na cały rok znajdziesz na naszej stronie o tym, kiedy najlepiej jechać do Gruzji.
| Miesiąc | Co jest realne |
|---|---|
| Maj | Grzbiet Imeretia–Racza od końca maja; niższe szlaki w Borjomi; wysokie przełęcze pod śniegiem |
| Czerwiec | Szlak św. Andrzeja, grzbiet Imeretia–Racza; droga do Tuszetii zwykle się otwiera; Swanetia dopiero, gdy na przełęczy stopnieje śnieg |
| Lipiec | Z Mestii do Ushguli, pętla w Tuszetii, Jezioro Czarnej Skały; Czauchi i Acunta od połowy miesiąca |
| Sierpień | Wszystkie trasy z tej listy; gościńce i transport rezerwuj z wyprzedzeniem |
| Wrzesień | Większość tras do połowy miesiąca; Acunta mniej więcej do początku września |
| Październik | Szlak św. Andrzeja i grzbiet Imeretia–Racza do połowy miesiąca; droga do Tuszetii może zostać zamknięta |
Dojazd na początek szlaku
Do Mestii dojedziesz przez Zugdidi pociągiem i marszrutką, długą bezpośrednią marszrutką z Tbilisi, samochodem z Kutaisi albo, jeśli pogoda pozwoli, małym samolotem. Do Stepancmindy jedzie się z Tbilisi ok. trzech godzin Gruzińską Drogą Wojenną. Do Tuszetii potrzebny jest samochód 4x4, który pokonuje gruntową drogę z Kwemo Alwani przez przełęcz Abano, przejezdną zwykle od czerwca do października. Najtrudniejszy często bywa drugi koniec trasy: do Roszki, Gloli, na łąkę Natipuru i do dolin Chewsuretii nie kursuje regularny transport, więc jedyną pewną opcją jest zwykle wcześniej zarezerwowany kierowca. Główne połączenia drogowe i kolejowe opisujemy w poradniku „Podróżowanie po Gruzji”.
Pozwolenia i rejestracja
- Rejestracja u straży granicznej: wymagana na trasie z Omalo do Szatili, w Girewi; bezpłatna, z oryginałem paszportu.
- Strefy przygraniczne bez rejestracji: Jezioro Czarnej Skały, górne doliny Pirikiti i Rioni oraz drogi w Chewsuretii; miej przy sobie paszport i licz się z kontrolami.
- Rejestracja w parku narodowym: obowiązkowa na trasie nad Jezioro Czarnej Skały i na Szlaku św. Andrzeja, gdzie rezerwujesz też miejsca w schroniskach.
- Bez pozwoleń: z Mestii do Ushguli, Czauchi, z Dartlo do Parsmy, Udziro, Tobawarczchili, Dżawachetia i grzbiet Imeretia–Racza.
- Terytoria okupowane: żaden z tych dziesięciu trekkingów nie zbliża się do linii rozgraniczenia z Abchazją ani z regionem cchinwalskim (Osetią Południową); oba te obszary są pod okupacją.
Gotówka, zasięg i jedzenie
Zabierz lari na cały trekking. W Mestii i Stepancmindzie są bankomaty; w Tuszetii, Chewsuretii, górnej Raczy i na płaskowyżu Dżawachetii praktycznie ich nie ma, a górskie gościńce rzadko przyjmują karty. Zasięg telefonu jest przyzwoity w głównych wsiach – najdalej sięga zwykle Magti – ale znika na przełęczach i w bocznych dolinach. Na trekkingach z noclegami w gościńcach masz zwykle śniadanie i kolację, a na życzenie suchy prowiant; na trasach z namiotami każdy posiłek musisz nieść sam albo powierzyć koniom.
Sprzęt i bezpieczeństwo na trekkingu w Gruzji
Lista sprzętu
- Rozchodzone buty z przyczepną podeszwą na piargi i mokrą trawę oraz sandały do brodzenia
- Kije trekkingowe: zejścia po 1000–1500 m to norma
- Kurtka i spodnie przeciwdeszczowe, ciepły polar lub kurtka puchowa, czapka i rękawiczki w każdym miesiącu
- Ochrona przed słońcem: kapelusz z rondem, okulary przeciwsłoneczne i krem z wysokim filtrem
- Butelki lub bukłak na 2–3 litry oraz filtr lub tabletki do uzdatniania wody, bo niemal w każdej dolinie pasie się bydło i owce
- Czołówka, powerbank i mapy offline z wgraną trasą
- Podstawowa apteczka, plastry na pęcherze i własne leki
- Paszport, gotówka i dane ubezpieczenia
- Na trasy z namiotami: śpiwór o temperaturze komfortu ok. minus 5°C i karimata; kartusze gazowe kup w Tbilisi lub Mestii, bo nie można ich przewozić samolotem
Prawdziwe zagrożenia
Latem po południu nad grzbietami często zbierają się burze, więc wyruszaj o świcie i schodź z przełęczy do wczesnego popołudnia. Rzeki z topniejącego śniegu niosą najmniej wody wcześnie rano; jeśli bród wygląda na rwący albo woda sięga powyżej kolan, zaczekaj na opiekuna koni lub zawróć. Zagrożenie, z którym zetkniesz się najczęściej, to duże owczarki kaukaskie pilnujące stad: znieruchomiej, wystaw nisko przed siebie kij trekkingowy jak barierę i poczekaj, aż pasterz odwoła psa. Nawet w sierpniu powyżej 3000 m n.p.m. może przyprószyć świeży śnieg.
Pod numerem 112 wezwiesz policję, pogotowie i ratowników, ale poszkodowany wysoko na odludnej przełęczy może czekać na śmigłowiec wiele godzin. Od 1 stycznia 2026 r. ubezpieczenie z kosztami leczenia jest warunkiem wjazdu do Gruzji dla turystów z zagranicy; sprawdź, czy twoja polisa wymienia ratownictwo górskie i ewakuację oraz obejmuje trekking do wysokości 3500 m n.p.m. O bezpieczeństwie podróży w szerszym ujęciu piszemy w artykule o tym, czy w Gruzji jest bezpiecznie.
Z przewodnikiem czy na własną rękę: czy na trekking w Gruzji warto iść z przewodnikiem?
Co lato wielu piechurów przechodzi trasę z Mestii do Ushguli i ścieżki między wsiami Tuszetii na własną rękę: rezerwuje gościńce telefonicznie i korzysta z mapy offline. W lipcu i sierpniu to całkiem rozsądny plan, jeśli masz doświadczenie w górach. Samodzielne wędrowanie robi się trudniejsze, gdy tylko trasa wymaga biwakowania, rejestracji u straży granicznej, samochodu 4x4 na obu końcach albo przejścia przez przełęcz w niepewnej pogodzie.
| Trasa | Na własną rękę | Z przewodnikiem |
|---|---|---|
| Z Mestii do Ushguli | Popularne i rozsądne w lipcu i sierpniu | Warto w czerwcu lub pod koniec września albo przy pierwszym wielodniowym trekkingu |
| Z Dartlo do Parsmy | Łatwe do zorganizowania przez gościńce | Dochodzą opowieści, konie i transport |
| Z Dżuty do Roszki (Czauchi) | Tylko dla doświadczonych dwójek z zamówionym transportem z mety | Zalecane: sypkie zejście i brak zasięgu |
| Z Omalo do Szatili (Acunta) | Możliwe dla samowystarczalnych biwakowiczów | Zdecydowanie zalecane: odludzie, rejestracja u straży granicznej, brody |
| Dżawachetia, z Imeretii do Raczy, Udziro, Tobawarczchili | Trudne: brak oznakowania, brak zaplecza, problemy z wodą | Zdecydowanie zalecane, najlepiej z końmi |
| Jezioro Czarnej Skały, Szlak św. Andrzeja | Możliwe po rejestracji w parku | Pomocne przy schroniskach i ocenie warunków |
Jak organizujemy prywatne trekkingi
Każdy nasz trekking jest prywatny, w wybranym przez ciebie terminie i dla grupy dowolnej wielkości – od jednej osoby po dużą ekipę z dodatkowymi przewodnikami i końmi. Idziesz z przewodnikiem górskim mówiącym w twoim języku, a nasi kierowcy zapewniają cały transport drogowy, także drogami dla samochodów 4x4 do Tuszetii, Dżuty i Chewsuretii. Na trekkingach z noclegami w gościńcach twój bagaż co rano wyrusza przed tobą; na trekkingach z namiotami konie juczne niosą namioty, jedzenie, wodę i twój główny bagaż, a obozową kuchnię prowadzi kucharz. Namioty, konie i sprzęt trekkingowy zapewniamy sami: w cenie albo za dopłatą; co obejmuje cena, sprawdzisz na stronie każdej wycieczki. Przewodnik ma ze sobą apteczkę i komunikator satelitarny, a rejestrację u straży granicznej i w parku załatwia przed twoim przyjazdem.
Najczęstsze pytania
Jaki jest najlepszy wielodniowy trekking w Gruzji?
Najlepszym wyborem pod każdym względem jest trasa z Mestii do Ushguli w Swanetii: cztery dni, ok. 57 km, co noc gościniec i przełęcz na wysokości ok. 2720 m n.p.m. Jeśli szukasz czegoś trudniejszego i dzikszego, przejście z Omalo do Szatili przez przełęcz Acunta to najpiękniejszy trekking z noclegami w namiotach w całym kraju.
Jaki jest najtrudniejszy trekking w Gruzji?
Spośród klasycznych tras najtrudniejsza jest ta z Omalo do Szatili, bo łączy przełęcz na wysokości ok. 3430 m n.p.m., przeprawy w bród przez rzeki i kilka dni bez zasięgu i bez żadnego zaplecza. Przełęcz Czauchi jest krótsza, ale bardziej stroma, a zejście prowadzi po sypkim piargu. Jeszcze trudniejszy jest Kazbek, ale to wejście lodowcowe, a nie trekking.
Kiedy najlepiej jechać na trekking do Gruzji?
Na wysoki Kaukaz od lipca do połowy września; najstabilniejsza pogoda bywa często pod koniec sierpnia i na początku września. Przez przełęcz Acunta najlepiej iść od połowy lipca do początku września. Późną wiosną i wczesną jesienią wybierz Szlak św. Andrzeja w parku Borjomi-Kharagauli albo grzbiet Imeretia–Racza.
Czy na trekking w Gruzji potrzebne jest pozwolenie?
Na większość tras nie. Na trasie z Omalo do Szatili bezpłatnie rejestrujesz się na posterunku straży granicznej w Girewi, a parki narodowe, takie jak Lagodechi i Borjomi-Kharagauli, wymagają rejestracji w centrum obsługi turystów. W górach zawsze miej przy sobie oryginał paszportu.
Czy w Gruzji można iść na trekking bez przewodnika?
Tak, na popularnych trasach, takich jak trekking w Swanetii i pętla z Dartlo, w lipcu i sierpniu. Na trasach przez przełęcze Acunta i Czauchi, w Dżawachetii i na innych nieoznakowanych lub odludnych szlakach zdecydowanie warto mieć przewodnika, zwłaszcza poza szczytem sezonu.
Czy na trekking w Gruzji potrzebny jest namiot?
Nie na trasie z Mestii do Ushguli ani na pętli z Dartlo do Parsmy, gdzie śpisz w gościńcach. Trasy przez przełęcze Acunta i Czauchi, w Dżawachetii, nad jezioro Udziro i grzbietem z Imeretii do Raczy wymagają noclegów w namiotach. Na naszych prywatnych trekkingach zapewniamy namioty i konie juczne – w cenie albo za dopłatą, zależnie od wycieczki.
Jaka kondycja jest potrzebna na trekking w Gruzji?
Na trasie z Mestii do Ushguli musisz dać radę iść 5–9 godz. dziennie, z podejściami do ok. 900 m. Trasy na poziomie 4, takie jak Czauchi i Acunta, wymagają obycia ze stromymi piargami, długimi dniami marszu i zimnymi nocami na wysokości 2500 m, najlepiej po dniu lub dwóch aklimatyzacji.
Czy w Gruzji można wynająć konie na trekking?
Tak. Konie to normalna część życia w górach Swanetii, Tuszetii i Chewsuretii, a na trekkingu z Mestii do Ushguli opiekunowie koni przewożą piechurów przez rzekę Adiszczala. Konie juczne i wierzchowe organizujemy na nasze prywatne trekkingi.






































