SosMegrelia-Górna SwanetiaPasta z chiliWegańskieBez glutenuPostne

Adżika: przepis

აჯიკა

Domowy przepis na adżikę, czerwoną megrelską pastę z chili: suszone ostre papryczki mielone na surowo z czosnkiem, nasionami kolendry, kozieradką błękitną i solą na ognistą przyprawę, która w lodówce wytrzymuje całe tygodnie. Wersję ze świeżej papryki i zieloną adżikę znajdziesz w wariantach.

Przepis zespołu Maspindzeli z Tbilisi · Zaktualizowano: 4 listopada 2026 · Megrelia, zachodnia Gruzja

Łączny czas4 godz. 15 min
Aktywna praca55 min
Oczekiwanie3 godz. 30 min
Porcje40Ok. 450 g (mniej więcej 400 ml), wystarczy na dwa słoiki po 250 ml
TrudnośćŁatwa
Szklana miska z czubatą porcją grubo zmielonej, ceglastoczerwonej adżiki, pasty z chiliAdżikaZdjęcie: Georgian Recipes at Georgia About, CC BY 3.0

Z tego przepisu zrobisz adżikę, ceglastoczerwoną pastę z chili z Megrelii w zachodniej Gruzji: suszone ostre papryczki zmiękcza się w gorącej wodzie, a potem miele z dwiema główkami czosnku, nasionami kolendry, kozieradką błękitną i gruboziarnistą solą, aż masa zgęstnieje i nabierze połysku. Na wielu angielskich etykietach widnieje zapis adjika, a poniżej pokazujemy, jak zrobić adżikę taką, jaką megrelscy kucharze trzymają w słoiku przy kuchence. Traktuj ją raczej jak przyprawę niż dip – na talerz wystarczy łyżeczka.

Jeśli znasz adżikę z Rosji albo Ukrainy, pewnie spodziewasz się gotowanego sosu z pomidorów, słodkiej papryki, marchwi i jabłek. To inny produkt, który tylko zapożyczył nazwę. Klasyczna gruzińska pasta jest surowa i nie ma w niej pomidorów, cukru ani octu. Jej smak budują ostrość, czosnek, sól i orzechowy aromat kozieradki błękitnej, a na łyżce trzyma się jak gęste pesto.

Do Megrelii pasta trafiła z sąsiedniej Abchazji, a dziś robi się ją w całej Gruzji. Jej historię, odmiany zieloną i suchą oraz to, gdzie kupić dobry słoik, opisujemy w naszym poradniku o gruzińskich sosach. Ten przepis zaczyna się od kupnych suszonych papryczek chili, więc adżikę zrobisz o każdej porze roku, a w wariantach znajdziesz wersję ze świeżej papryki i zieloną adżikę.

Harmonogram: co i kiedy robić

4 godz. 15 min od początku do podania na stół · 55 min aktywnej pracy · 3 godz. 30 min oczekiwania

Każdy pasek to jeden krok. Aktywna praca Oczekiwanie, kiedy pracę wykonuje za ciebie piekarnik, garnek albo ciasto. Kroki, które przypadają na czas oczekiwania, wykonuje się równolegle.

Wybierz godzinę, a zobaczysz, kiedy zacząć każdy krok.
1Włóż rękawiczki i oberwij szypułki Wyjazd10 min aktywnej pracy
2Namocz, aż zmiękną +10 min30 min oczekiwania
3Obierz czosnek, umyj słoiki +12 min10 min aktywnej pracy
4Odcedź, zachowując płyn +40 min5 min aktywnej pracy
5Zmiel papryczki +45 min10 min aktywnej pracy
6Dodaj czosnek i przyprawy +55 min10 min aktywnej pracy
7Rozrzedź i utrzyj +1 godz. 5 min5 min aktywnej pracy
8Odstaw i mieszaj +1 godz. 10 min3 godz. oczekiwania
9Przełóż do słoików +4 godz. 10 min5 min aktywnej pracy

Przepis

Adżika

40 porcji

Składniki

Papryczki chili

Pasta

Co będzie potrzebne

  • Cienkie rękawiczki gumowe lub nitrylowe
  • Waga kuchenna
  • Żaroodporna miska i mały talerzyk, który przytrzyma papryczki pod wodą
  • Sito ustawione na dzbanku
  • Malakser albo maszynka do mięsa z najdrobniejszym sitkiem
  • Miska i drewniana łyżka
  • Dwa czyste szklane słoiki po 250 ml z pokrywkami

Przygotowanie

  1. Włóż rękawiczki i oberwij szypułki10 min aktywnej pracy· zacznij tutaj

    Włóż cienkie rękawiczki i nie zdejmuj ich, dopóki nie napełnisz słoików. Odłam albo odetnij nożyczkami szypułkę każdej papryczki. Jeśli chcesz ostrej pasty, zostaw pestki, jak robi wielu abchaskich i megrelskich kucharzy; jeśli łagodniejszej, rozetnij część strąków i wytrząśnij z nich pestki i jasne błonki. Krótko opłucz papryczki na sicie pod zimną wodą, żeby spłukać kurz.

  2. Namocz, aż zmiękną30 min oczekiwania· początek: +10 min

    Przełóż papryczki do żaroodpornej miski, zalej je 500 ml wrzątku prosto z czajnika i przyciśnij małym talerzykiem, żeby nie wypływały. Odstaw na ok. 30 minut, aż skórki zrobią się miękkie i wiotkie i będą się zginać, nie pękając.

  3. Obierz czosnek, umyj słoiki10 min aktywnej pracy· początek: +12 min, w trakcie kroku 2

    W tym czasie obierz czosnek i wytnij z ząbków brązowe plamki. Umyj dwa słoiki po 250 ml razem z pokrywkami w gorącej wodzie z płynem do naczyń, sparz je wrzątkiem z czajnika i postaw do góry dnem na czystej ściereczce, żeby wyschły. Odstaw też szklankę przegotowanej wody do ostygnięcia, przyda się później.

  4. Odcedź, zachowując płyn5 min aktywnej pracy· początek: +40 min

    Przełóż papryczki na sito ustawione na dzbanku i daj im obciec przez kilka minut, lekko dociskając je łyżką. Płynu z namaczania nie wylewaj: jest ognisty i lekko gorzki, więc później możesz wybrać zamiast niego ostudzoną przegotowaną wodę. Jeśli chcesz mniej ostrej pasty, wyłów luźne pestki.

  5. Zmiel papryczki10 min aktywnej pracy· początek: +45 min

    Włóż papryczki i połowę soli do malaksera i miksuj pulsacyjnie, często zgarniając masę ze ścianek, aż będą drobno posiekane i zaczną się zbijać w grudki. Jeśli używasz maszynki do mięsa, przepuść je dwa razy przez najdrobniejsze sitko. Za każdym razem, gdy zdejmujesz pokrywę, odwracaj twarz, bo opary szczypią.

  6. Dodaj czosnek i przyprawy10 min aktywnej pracy· początek: +55 min

    Dodaj czosnek, nasiona kolendry, kozieradkę błękitną, aksamitkę, jeśli jej używasz, i resztę soli. Miksuj przez 3–4 minuty, co jakiś czas zatrzymując malakser i zgarniając masę ze ścianek, aż powstanie gęsta, ceglastoczerwona pasta bez widocznych kawałków czosnku. W maszynce do mięsa taką samą konsystencję uzyskasz, przepuszczając masę jeszcze dwa razy.

  7. Rozrzedź i utrzyj5 min aktywnej pracy· początek: +1 godz. 5 min

    Przełóż pastę do miski. Dodaj 2 łyżki ostudzonej wody albo, jeśli chcesz jeszcze więcej ognia, płynu z namaczania i energicznie ucieraj drewnianą łyżką przez minutę lub dwie, aż pasta nabierze połysku i zacznie trzymać kształt. Kolejne 1–2 łyżki dodaj tylko wtedy, gdy nadal wygląda na suchą i się kruszy.

  8. Odstaw i mieszaj3 godz. oczekiwania· początek: +1 godz. 10 min

    Przykryj miskę talerzem i odstaw w chłodne miejsce, z dala od kuchenki, na ok. 3 godziny, mieszając raz na godzinę. Sól się rozpuści, czosnek złagodnieje, a kolor stanie się głębszy. Na koniec spróbuj odrobiny na chlebie: pasta powinna być bardzo słona i bardzo ostra.

  9. Przełóż do słoików5 min aktywnej pracy· początek: +4 godz. 10 min

    Nakładaj adżikę łyżką do suchych słoików, dociskając ją grzbietem łyżki, żeby pozbyć się pęcherzyków powietrza, i wyrównaj wierzch. Wytrzyj brzegi słoików, zakręć je i od razu wstaw do lodówki. Adżiki możesz używać od ręki, ale przez następne 2–3 dni smak się ułoży i stanie się pełniejszy.

Około 13 kcal na porcję (1 z 40, czubata łyżeczka, ok. 11 g). To szacunek na podstawie standardowych wartości dla składników, a nie wynik badań laboratoryjnych.

Ruszaj z nami

Adżika: naucz się przyrządzać to danie na prywatnej lekcji

Dowolny termin, grupa dowolnej wielkości. Prywatny przewodnik, transport, a w razie potrzeby konie i sprzęt biwakowy.

Gotowa wycieczkaPodróż kulinarna po Gruzji7 dni · od 1290 € za osobę (cena przykładowa)
Jak to jeść po gruzińsku

Traktuj adżikę raczej jak musztardę niż jak dip. Nabierz odrobinę na czubek noża i posmaruj nią mięso albo chleb lub wmieszaj pół łyżeczki do swojej porcji fasoli. Mała miseczka adżiki zwykle wystarcza gruzińskiemu stołowi na cały posiłek.

Wskazówki, zamienniki i warianty

Wskazówki od gospodarza

  • Wybieraj średnio ostre papryczki. Najbliżej papryk, które Megrelowie suszą na adżikę, są długie, cienkie suszone papryczki typu cayenne albo tureckie. Z malutkich papryczek typu bird’s eye wychodzi pasta, którą mało kto da radę zjeść; jeśli nie masz innych, daj ich o połowę mniej, a brakującą wagę uzupełnij łagodnymi suszonymi paprykami, np. kaszmirskimi.
  • Większość ostrości kryje się w jasnych błonkach i pestkach, więc to, ile ich wytrząśniesz, decyduje o tym, jak ostra wyjdzie pasta w słoiku. Nie wyrzucaj ich: gruzińscy kucharze mielą same pestki na jaśniejszą adżikę, którą dodaje się do sosów orzechowych, takich jak baże.
  • Bezpieczeństwo przy chili: nie zbliżaj rąk w rękawiczkach do oczu, nosa ani ust i nie dotykaj soczewek kontaktowych, dopóki dokładnie nie umyjesz rąk. Jeśli odsłonięta skóra zacznie piec, wetrzyj w nią odrobinę oleju spożywczego, a potem umyj ją mydłem i ciepłą wodą; jeśli pasta pryśnie ci do oka, przepłucz je dużą ilością chłodnej bieżącej wody. Deskę, nóż i misę malaksera umyj od razu.
  • Używaj jędrnego, suchego czosnku z przechowywanych główek. Młodego zielonego czosnku gruzińscy kucharze do czerwonej adżiki nie dodają.
  • Czubata łyżeczka adżiki zawiera ok. 1 g soli. Kiedy dodajesz adżikę do gulaszu, marynaty albo garnka z fasolą, wstrzymaj się z soleniem i dopraw dopiero po spróbowaniu.
  • Jeśli chcesz cieplejszego, pełniejszego aromatu, upraż całe nasiona kolendry na suchej patelni przez minutę lub dwie, ostudź je i zmiel samodzielnie, zamiast sięgać po gotową mieloną kolendrę.

Warianty i zamienniki

  • Świeża czerwona adżika z ziołami, po megrelsku (późne lato): usuń pestki z 250 g świeżych ostrych czerwonych papryczek chili i 250 g czerwonej papryki, a potem rozłóż je na czystej ściereczce razem ze 100 g natki pietruszki, 75 g liści selera i 75 g fioletowej bazylii (wszystko umyte) i zostaw na noc, aż całkiem obeschną. Zmiel wszystko ze 150–200 g czosnku, a potem w rękawiczkach wgnieć ręcznie w masę po 1 1/2 łyżki kozieradki błękitnej, nasion kolendry i aksamitki (wszystko mielone), 1 łyżkę nasion kopru i ok. 25 g soli. Ta adżika wychodzi bardziej zielona, wilgotniejsza i bardziej ziołowa niż pasta z suszonych papryczek, a w lodówce wytrzymuje 2–3 tygodnie.
  • Zielona adżika: usuń pestki ze 150 g ostrych zielonych papryczek chili i 1 zielonej papryki (ok. 200 g) i zmiksuj je pulsacyjnie z 4 ząbkami czosnku, dużym pęczkiem kolendry (ok. 60 g), po 20 g natki pietruszki i bazylii, kilkoma liśćmi selera, 1 łyżką posiekanego kopru, 1 łyżką mielonych nasion kolendry, 1 łyżką kozieradki błękitnej i 2 łyżeczkami soli na grudkowatą pastę, którą da się smarować. Gruzini nakładają ją na świeży ser, jajka i gotowane mięso i dodają do lobio i pchali, a wersją z miętą doprawia się gebżalię. Trzymaj ją w lodówce i zjedz w ciągu tygodnia lub dwóch.
  • Adżika z orzechami włoskimi: do gotowej pasty wmieszaj 60 g drobno zmielonych orzechów włoskich. Pasta zrobi się miększa, pełniejsza w smaku i nieco mniej ognista, taka, jaką robią abchascy kucharze sprzedający na targach, ale zawiera już orzechy i wytrzymuje w lodówce tylko 2–3 tygodnie.
  • Z mielonego chili zamiast całych strąków: wymieszaj 80 g czystego mielonego suszonego czerwonego chili albo tureckich płatków papryki (pul biber) z utłuczonym czosnkiem, przyprawami i solą, a potem ucieraj, dolewając po łyżce przegotowanej ostudzonej wody, w sumie ok. 100 ml, aż masa będzie wyglądać jak gęsta owsianka. Zmiksuj ją na gładko i odstaw jak wyżej. Unikaj mieszanek chili w proszku, bo zawierają kmin rzymski i oregano.
  • Po abchasku: najstarsza abchaska pasta to tylko chili, czosnek, sól i suszona kolendra, więc pomiń kozieradkę i aksamitkę. Abchaskie rodziny suszyły kiedyś papryki w chacie nad dymiącym ogniskiem; jeśli chcesz uzyskać nutę tego smaku, zastąp 1 łyżkę papryczek ostrą wędzoną papryką.
  • Łagodniejsza: zastąp najwyżej połowę ostrych papryczek łagodnymi suszonymi czerwonymi paprykami, np. kaszmirskimi albo hiszpańskimi ñoras, i usuń wszystkie pestki i błonki. Oficjalne gruzińskie wymogi dla tego produktu dopuszczają zastąpienie części ostrej papryki słodką.
  • Papryczki suszone w domu: późnym latem kup długie świeże czerwone papryczki chili, nawlecz je za szypułki igłą na mocną bawełnianą nić i powieś sznury w ciepłym, suchym i przewiewnym miejscu, z dala od bezpośredniego słońca, na 3–4 tygodnie, aż strąki staną się skórzaste i będą grzechotać, gdy nimi potrząśniesz. Potem postępuj według przepisu podstawowego.
  • Inne przyprawy: w Megrelii każdy dom dobiera suszone przyprawy po swojemu. Często dodaje się łyżeczkę nasion kopru, suszonego cząbru ogrodowego albo chmeli suneli.

Z czym podawać

  • Mcwadi i inne mięso z grilla, z odrobiną adżiki z boku talerza
  • Kurczak albo wieprzowina natarte adżiką przed pieczeniem
  • Megrelskie charczo, czaszuszuli i ostri, z adżiką wmieszaną do garnka
  • Gomi albo elardżi z plastrami sera sulguni
  • Chleb ze świeżym serem albo jajka sadzone i gotowane
  • Matsoni lub kwaśna śmietana wymieszane z odrobiną adżiki, jako dip
  • Latem plastry arbuza lub melona – zaskakujące, ale udane połączenie

Przygotowanie z wyprzedzeniem i przechowywanie

Miejsce adżiki jest w lodówce. Trzymaj ją w czystym szklanym słoiku z wyrównaną, dociśniętą powierzchnią i nabieraj tylko czystą, suchą łyżką. Z pełnymi 40 g soli ta czerwona pasta wytrzymuje 2–3 miesiące, wersje z orzechami i ze świeżymi ziołami 2–3 tygodnie, a zielona adżika tydzień lub dwa. Jeśli chcesz przechować ją dłużej, zamroź ją w foremce do lodu, a potem przełóż kostki do woreczka i zużyj w ciągu 6 miesięcy. Gruzińskie domy, w których robi się bardzo słoną adżikę, trzymają ją w chłodnej spiżarni, ale domowa porcja z surowym czosnkiem i bez kwasu powinna stać w lodówce i nie nadaje się do pasteryzowania w słoikach w kąpieli wodnej. Wyrzuć ją, jeśli zobaczysz pleśń albo jeśli po otwarciu słoika poczujesz kwaśny zapach lub pasta zacznie musować.

Adżika: najczęstsze pytania

Czy adżika gruzińska zawiera pomidory?

Klasyczna czerwona pasta z Megrelii i Abchazji – nie. To surowe chili, czosnek, sól i suszone przyprawy, czasem z orzechami włoskimi lub ziołami. Abchascy kucharze wymieniają nawet, czego nie wolno do niej dodawać: pomidorów, słodkiej papryki, octu, cukru, oleju, jabłek i marchwi. Niektórzy gruzińscy domowi kucharze robią też gotowane adżiki z pomidorami, a w Rosji i w Ukrainie adżika to zwykle łagodny, gotowany sos pomidorowy, ale żadnej z tych wersji nie zrobisz według tego przepisu.

Jakie suszone papryczki chili wybrać do adżiki poza Gruzją?

Długie, cienkie, średnio ostre czerwone papryczki, np. strąki typu cayenne albo suszone chili ze sklepów z produktami tureckimi i gruzińskimi. Dodatek łagodniejszych papryczek kaszmirskich ożywia kolor i łagodzi ostrość. Unikaj mieszanek chili w proszku, bo kmin rzymski i oregano, które zawierają, nie pasują do adżiki.

Jak długo można przechowywać domową adżikę?

Ta słona czerwona pasta wytrzymuje w lodówce 2–3 miesiące, jeśli zawsze nabierasz ją czystą łyżką. Wersje ze świeżej papryki, z orzechami i zielona zawierają więcej wilgoci, więc zjedz je w ciągu kilku tygodni. Małe zamrożone porcje wytrzymują ok. 6 miesięcy. Pleśń, kwaśny zapach albo musowanie to znak, że adżikę trzeba wyrzucić.

Czy adżikę można zrobić bez maszynki do mięsa?

Tak. Malakser poradzi sobie w kilka minut: najpierw zmiel namoczone papryczki, potem dodaj czosnek i przyprawy i często zgarniaj masę ze ścianek. Małą porcję zrobisz też w dużym kamiennym moździerzu, który przypomina płaskie kamienie do ucierania, których dawniej używali abchascy kucharze. Blender ręczny słabo radzi sobie z tak gęstą pastą.

Jak zrobić mniej ostrą adżikę?

Przed namaczaniem wytrząśnij z papryczek pestki i jasne błonki, a najwyżej połowę ostrych papryczek zastąp łagodnymi suszonymi paprykami. Złagodzą ją też zmielone orzechy włoskie wmieszane na koniec. Gotową pastę możesz łagodzić porcja po porcji, mieszając ją z matsoni, jogurtem lub kwaśną śmietaną.

Moja adżika jest zbyt rzadka. Jak ją zagęścić?

Zwykle trafiło do niej za dużo płynu z namaczania. Przełóż pastę na gęste sito ustawione nad miską i zostaw na 15–20 minut, żeby nadmiar płynu odciekł, albo wmieszaj łyżkę mielonego chili. Następnym razem dobrze odsącz namoczone papryczki i dodawaj płyn po łyżce.

Ostatnia aktualizacja przepisu: listopad 2026, zespół Maspindzeli. Widzisz coś, co gruzińska babcia zrobiłaby inaczej? Napisz do nas.

Więcej przepisów kuchni gruzińskiej

Wszystkie przepisy →

Ugotuj to w gruzińskiej kuchni

Adżika: naucz się przyrządzać to danie u gruzińskiej rodziny, przy winie, które do niego pasuje. Zapewniamy lekcję, gospodarza i transport.

WhatsApp +995 598 74 74 54

Napisz do nas na WhatsAppie
Adżika4 godz. 15 min · Łatwa